Met James "Maggie" Megellas naar Afghanistan

Van 18 tot 28 december 2007 bezocht James "Maggie"Megellas
(bijna 91 jaar oud) de troepen in Afghanistan. “Onze én jullie jongens hebben die steun nodig. Da’s beter dan thuis stilzitten.”

Ik had het voorrecht om hem te mogen vergezellen.
Een onvergetelijke gebeurtenis.
Ik kan me niet voorstellen dat er iemand pro oorlog is maar als je er als land voor kiest om er mensen heen te sturen vind ik wel dat de achterban hen moet steunen. Het zou voor velen goed zijn om daar eens een kijkje achter de schermen te nemen zodat je wéét wat onze mensen daar doen en onder welke moeilijke omstandigheden.

Tien jaar geleden besloot hij ineens om zijn belevenissen en ervaringen op schrift te stellen. James schreef het boek ’All the Way to Berlin’ dat handelt over zijn eigen ervaringen in WO II. Megellas heeft destijds als pelotonscommandant van de 82e Airbornedivisie zó veel actie gezien (de landing bij Anzio, de strijd om Monte Cassino, Market Garden, het Ardennenoffensief) dat het een wonder is dat hij dat allemaal overleefd heeft.
”Vooral Market Garden was verschrikkelijk. Op klaarlichte dag, in kleine canvas bootjes in de eerste aanvalsgolf de Waal over bij Nijmegen, terwijl we wisten dat er aan de overkant honderden Duitsers lagen, klaar om ons onder vuur te nemen. Het was een zelfmoord missie. Ik heb mensen gezien die hun persoonlijke spullen zoals horloges aan hun maten gaven met de mededeling dat ze die toch niet meer nodig hadden.
james
Ze rekenden er op dat ze zouden sneuvelen. 57 Dagen onafgebroken in actie geweest. en vreselijke dingen zien gebeuren. Het schrijven van het boek heeft me fantastisch geholpen. Hoe het kan weet ik niet, maar ná het boek kon ik ineens wél terug. Naar Duitsland, waar ik als een held werd ontvangen: heel vreemd én ontroerend, en Italië, België, Nederland.
Eerst durfde ik zestig jaar niet; nu ben ik in de laatste drie jaar al vijf keer hier geweest. Onder andere in Eindhoven, dat vind ik een prettige stad.” Megellas is zeer welkom in Afghanistan, waar de Amerikanen én de Nederlanders de zeer zwaar gedecoreerde oud-militair naar eigen zeggen goed kennen. “Veel van die jongens hebben het boek gelezen. Natuurlijk vind ik het niet prettig dat er, ruim zestig jaar na de oorlog, nóg steeds zoveel Amerikaanse jongens sterven op slagvelden ver van huis. Aan de andere kant: wíj zijn de natie die de terroristen moeten hebben. Er zijn in Europa ook afschuwelijke aanslagen geweest, maar zoiets als nine eleven is hier niet voorgekomen. Daarom moeten wij als Amerikanen het voortouw nemen.
Wij vochten destijds voor het herstel van de democratie; nu doen die jongens in Afghanistan en Irak hetzelfde. Waarom de Almachtige dat allemaal zo beschikt heeft weet ik niet, ik ken de antwoorden op zulke vragen niet. Maar het moet wél gebeuren. De democratie mag nooit bedreigd worden.”
holl
sporen
loods
Nederlandse jongens aan het shoppen op de basis in Kandahar
De eerste op de vijand veroverde loods die nog de sporen daarvan draagt.
Anzio Inn
Nederlandse stafleden
kandahar

We werden hartelijk verwelkomd door de Nederlandse Staf op Kandahar die zich gedurende de dagen dat we daar verbleven bijzonder goed om ons bekommerden. Het was puur toeval dat de barak waarin we overnachtten de 'Anzio Inn' werd genoemd. James heeft gedurende de eerste dagen van de Tweede Wereldoorlog in Anzio, Italië gevochten. Hij was dus zichtbaar verrast.
De militair rechts op demiddelste foto hierboven vond het zeer bijzonder om James te ontmoeten. Hij had nl. als figurant meegespeeld in de film 'Een brug te ver" en ontmoette nu in levende lijve een van de helden die die beruchte Waaloversteek in het echt hadden gemaakt.
james
barak krat

Boven rechts: Nederlanders houden van een grapje, getuige de krat rechts die ik in een van de hangars aantrof. Een Hollands plaatje in Afghanistan.

Links: Ter gelegenheid van Kerst versierde barakken. Realiteit in oorlogsgebied.

James wilde Kerst 2007 met de troepen doorbrengen. Gedurende de tweede wereldoorlog had hij 2 keer Kerst meegemaakt midden in de strijd. Omdat hij wist wat dat betekende wilde hij 60 jaar na dato de Kerst weer doorbrengen met de troepen waarmee hij destijds vocht: de 82-ste Airborne Divisie.

De eerste Kerst in de tweede wereldoorlog bracht hij door op de berg Sammucro in de Apenijnen in Italië, terwijl hij midden tussen het vijandelijke en geallieerde vuur zat. Op een kale rots in de kou. Met Kerst had echter iemand uit het Italiaanse dorpje het idee gehad om speciaal voor de mannen in de bergen wit brood te bakken. Een delicatesse als je verder niets hebt.
Dat werd door ezels de berg opgesjouwd in jutten zakken. Die beesten zweetten echter zo erg dat het brood totaal met zweet doorweekt was. Ze prikten het aan hun mes en warmden het op een vuurtje. Ondanks het zweet was het een welkome afwisseling op het dagen lang eten van noodrantsoenen.

Na 19 dagen werden ze afgelost. 54 gesneuvelden, 226 gewonden en 2 vermisten waren de hoge prijs die het 504-de in die 19 dagen had betaald. Na de aflossing kregen ze voor het eerst weer 'normaal' eten na 19 dagen onder zeer zware omstandigheden op noodrantsoen te hebben geleefd. Ook konden ze na aflossing voor het eerst hun post van thuis lezen. Die werd nl. nooit naar het front gebracht maar bewaard op de basis. Daar was het dat hij in de Stars and Stripes las dat Eisenhower aan de familieleden in de VS. had geschreven dat er goed voor de mannen werd gezorgd en dat ze met Kerst allemaal kalkoen hadden gegeten.
Je kunt je de reactie van James voorstellen.
Hij vertelde in Afghanistan aan de troepen dat hij zoveel jaren na de oorlog alsnog met Kerst kalkoen wilde eten. Samen met de troepen van de 82ste Airborne Divisie waarmee hij de tweede wereld oorlog had meegemaakt.
generaals
lunch staf
Lunch met enkele generaals en andere stafleden van de staf op het hoofdkwartier ISAF in Kabul.
Van een van de bedienden kreeg ik dit lepeltje als souvenir.
voertuig
ontspanning
voertuigen
voertuig
dorp
tents
voertuig
stop
warning
overzicht
vliegtuig
pagina's

1 - 2 - 3 - 4 - 5 - 6 - 7

INDEX

These photos were taken by Peter van de Wal. I assert the moral right to be recognized as the photographer and the owner of these images in any form. If you wish to use these photos for noncommercial purposes I consent to such use as long as the source of the photos is clearly acknowledged in the same publication as the photos you wish to reproduce.
"Band of Brothers" & all related marks & media are TM & © 2001 Dreamworks Television & HBO. This site is in no way affiliated with any entity involved in the production of this film. All opinions contained here in are not intended to infringe on any copyrights. For remarks or comments please mail me.

Peter van de Wal ©