Paul Lamoureux ontmoette ik bij de reunie van Easy Company in Parijs in 2001 en tijdens de wereldpremiere van de tv-serie "Band of Brothers" ©
Paul was de jongste van Easy Company en trad op 18 jarige leeftijd in dienst.
Samen met de andere 45 aanwezigen van Easy Company, hun families en gasten, woonde hij de voorstelling bij in een grote tent op Utah Beach.
Dat hij daar was bleek niet zijn eigen initiatief te zijn. Paul praatte nooit over de oorlog en had geen contact met andere veteranen.
Het was zijn zoon Jerry die op internet aan het surfen was en ontdekte dat HBO plannen aan het maken was om de mini serie te maken en alle nog in leven zijnde veteranen uit te nodigen voor een reunie in Parijs en de premiére in Normandië. Gerald schreef zijn vader in en voor het het wist was hij op weg naar Parijs.

Daar werden hij en zijn vrouw Rita, samen met de andere veteranen, behandeld als een vorst. Tijdens hun 9 daags verblijf was aan alles gedacht. De vlucht, de accomodaties, eten en drinken. Alles was door HBO geregeld. "Het enige waarvoor we zelf moesten betalen waren de souveniers", aldus Paul.

Pijnlijke, emotionele littekens weerhouden Paul ervan om in detail te treden over de gruwelijkheden die hij had gezien toen hij als 18 jarige paratrooper in Normandië vocht. Hij vertelt hoe hij en zijn buddies werden gedwongen om uit het vliegtuig te springen bij een veel te hoge snelheid. Het vijandelijke vuur was nl. zo hevig dat de piloten sneller moesten vliegen dan normaal is om te springen. Ze kwamen ver buiten de landingszone terecht en 'Frenchy' landde met zijn parachute in een appelboom buiten Ste.Mére Eglise. Paul had het geluk dat hij Frans sprak en ging samen met enkele anderen naar een huis waar hem werd verteld welke richting hij moest volgen. De volgende dag voegden ze zich bij enkele andere parachutisten en trokken zij richting Carentan waar ze zich weer bij Easy voegden. Ze vonden dat ze geluk hadden gehad. Veel van hun maten hadden niet eens de kans gekregen om te springen omdat ze daarvoor al met vliegtuig en al uit de lucht geschoten waren en op slag werden gedood. Zoals gezegd was Paul de jongste van de groep waarvan hij 2 jaar nadat die was gevormd, deel ging uitmaken.

Na de oorlog keerde Paul terug naar Slatersville waar hij opgroeide. Hij kreeg verkering met zijn vrouw Rita (l) en trouwde op 26 april 1947. Hij kreeg een zoon en dochter (Jerry en Sue) vier kleinkinderen en 3 achter-kleinzoons.

Na de premiere in Normandie vroeg zijn zoon hem of het realistisch was wat ze te zien hadden gekregen. "Ik vertelde hem dat ik niet de kogels had geteld maar dat het echt zo was gebeurd. Niemand van ons was een held. We deden alleen maar onze plicht voor ons land. Ik heb nooit de publiciteit gezocht. Als mijn zoon eea. niet op internet had gevonden zouden we noot naar Frankrijk zijn gegaan."

Een ding blijft na zijn bezoek aan Normandië op zijn netvlies gebrand: Alle vlaggen die uithingen in de dorpen waar ze doorheen reden en de inwoners die naar de bejaarde veteranen zwaaiden. Ook dat de jeugd nog steeds wordt onderwezen hoe de Amerikanen hun voorouder bevrijdden van het Nazi regime.

Frenchy: "Ze hadden het zwaar en willen nu dat hun kinderen blijven herdenken hoe dat was. Hier in de Verenigde Staten duwen heel veel mensen het juist weg en zeggen dat het tot het verleden behoort. De serie was écht. Ik heb alles helemaal herbeleefd.
Het was zo echt dat er volgens mij misschien een of twee van de naar schatting 1500 gasten hun ogen droog hielden."

uit de "Valley Breeze" door Paul R. Dubois

Paul Lamoureux overleed op 15 januari 2005. Currahee.

MENU

pagina's

1 - 2 - 3