Ik ontmoette Ed Tipper voor het eerst in Normandië op 6 juni 2001 tijdens de wereldpremiere van de TV-serie"Band of Brothers" en de D-Day herdenking. We ontmoetten elkaar weer tijdens de uitreiking van de Emmy Awards in oktober 2002 en de reunie van Easy Companagnie daaraan volgend. Ik vroeg hem of hij wilde meewerken aan het maken van deze pagina en hij stuurde me in april 2003 onderstaande brief.

Ik heb hem in de korte momenten niet alleen maar leren kennen als "alleen maar" een veteraan uit de tweede wereldoorlog maar bovenal als een trotse huisvader en een warm innemend mens.

Hartelijk dank Ed.

April 26, 2003

Beste Peter,
Jammer te horen dat je dit jaar niet op de reunie kunt zijn. We zullen je missen maar ik hoop dat we je vroeg of laat weer eens zullen ontmoeten. Als jij of je gezin ooit weer in de States komen breng dan een bezoek aan Rosy, Kerry en mij in Colorado. We kunnen je de spectaculaire Rocky Mountains en nog veel meer laten zien.
Op dit moment maken we het allemaal prima.
Kerry maakt haar tweede jaar af aan de Universiteit van Denver met als voornaamste vak International Studies. Haar school heeft een uitwisselingsprogramma met vele Europese instellingen en ze heeft plannen om in 2004 naar de universiteit van Saramanca te gaan.

Hieronder volgt de persoonlijke informatie die je hebt gevraagd:
Ik ben geboren in 1921 in Detroit, Michigan, in een stabiel, gewoon gezin.
Drie jaar later gingen mijn ouders terug naar hun geboortegrond, Ierland, waar we enkele jaren woonden voordat we definitief teruggingen naar Amerika.
Ierland was in die tijd voor een klein kind een prachtige plaats. Zelfs nu nog kan ik me de schone lucht, het landleven, de akkers, de dieren en het dorpje herinneren waar we woonden.
Er waren heel veel kinderen van mijn leeftijd en we konden de hele dag veilig gaan en staan waar we wilden.
De plaatselijke bewoners behandelden ons altijd als hun eigen familie en verwelkomden ons met omhelzingen.

Dit natuurlijk geïdialiseerde leven moest eens eindigen. Als mijn ouders toen hadden besloten in Ierland te blijven denk ik nu, als volwassene, dat ik als boer of in het beste geval als een kleine winkeliers was geëindigd en onvermijdelijk de een of andere terroristische connectie had met het Iers Republikeinse leger.
Het zou nooit de toekomst zijn geworden die ik later in de States heb gevonden. Drie jaar voor de grote depressie gingen mijn ouders terug naar Detroit in de meest moeilijke economische recessie die ons land ooit heeft gekend. Grote steden als Detroit hadden massale werkloosheid, wanhoop en frustratie en sommigen leden echt honger.
Er zijn maar weinig mensen in de States die zich dat nu nog herinneren maar wij, van de Band of Brothers, wel.
Ik herinner me nog dat er van mijn klas, die in 1939 uit ongeveer 50 leerlingen bestond, zich er niet een kon veroorloven naar een hogere opleiding te gaan en dat, terwijl iedereen eindeloos naar werk had gezocht, het er maar een was gelukt werkt te krijgen tegen de tijd dat hij afstudeerde. Maar desondanks hielp iedereen elkaar en deelden we alles en we overleefden.
Toen Japan in 1941 Pearl Harbour aanviel, stonden honderden jonge mannen uren in de rij om zich aan te melden voor het leger. Ik was er een van.
Ik koos voor de Mariniers onder het motto: "Zo kom ik het snelst in de strijd." Maar hun physieke eisen waren onvoorstelbaar hoog en ik werd afgewezen omdat mijn tanden niet helemaal perfect waren. Ik was hels en zwoor dat ik net zo lang zo zoeken tot ik iets nog beters had gevonden. Spoedig kreeg ik informatie over de Para Commando's en ik ging in augustus 1942. Zij accepteerden hele goeie tanden in plaats van perfecte en ik ging naar Toccoa, Georgia, als een van de eerste leden van E Compagnie.Van de 140 mannen van die compagnie zijn er nu (2003) nog maar ongeveer 19 in leven Onze physieke training ging alle voorstelling te boven. Sommigen konden het nog geen paar dagen volhouden en vielen uit of werden ontslagen. Vervangers kwamen en gingen en werden ook weer vervangen. Het boek en de tv serie geven de gevechten weer zoals het was. Vrienden vroegen me, nadat ze de aflevering van de landingen op D-Day hadden gezien, of het beschieten van de vliegtuigen net voordat we moesten springen, niet overdreven was. Ik vertelde hen dat niets overdreven was; het was precies zoals het echt was. Mijn strijd duurde slechts 6 dagen maar was zeer intensief.
Het incident waarbij ik zwaar gewond raakte is in het boek juist beschreven als was het een routine actie bij de aanval op Carentan. Mijn medische behandeling en het vervoer vonden plaats onder hevige beschietingen en ik was blij dat ik levend het hospitaal op het strand bereikte. De Rode Kruisvlag op onze jeep -die 3 stretchers aan boord had met 3 zwaar gewonden mannen- bood totaal geen bescherming. De jeep trok op, remde krachtig af en trok weer op in een poging de gerichte schoten te ontwijken. Ik herinner me nog dat ik dacht dat als we het er levend afbrachten, die chauffeur onmogelijk nog meer van die ritten kon maken zonder te sneuvelen.
Na een jaar in leger ziekenhuizen keerde ik terug in het burger leven: een oog armer en een wandelstok rijker en op kosten van de overheid opnieuw ingeschreven aan de Universiteit van Michigan.
Een van de beste dingen die ons land ooit heeft gedaan is teruggekeerde oorlogs veteranen de kans geven een hogere opleiding te volgen. Als gevolg daarvan hebben de meesten van ons een voller, rijker leven gehad.

Onze kosten waren betaald maar later leidden hogere verdiensten tot heel hoge belastingen voor de rest van ons leven waardoor de overheid meer dan ruimschoots terugkreeg wat ze eerst aan onze opleidingen had uitgegeven. Zonder opleiding zou ik waarschijnlijk vrachtwagenchauffeur of bouwvakker zijn geworden die veel minder belasting moeten betalen. Door mijn opleiding kon mijn droom op een beter leven worden vervuld. Ik kon leraar worden, een baan die volgens mij het best bij me paste en waarvan ik vind dat het de meest belangrijke in de samenleving is. In tegenstelling tot de meeste docenten had ik het geluk dat ik nationale erkenning kreeg voor de manier waarop ik mijn werk had uitgevoerd. Ik kreeg in 1960 de John Hay Fellowship prijs aan de Universiteit van California in Berkeley. Die erkenning voor het productieve deel uit mijn leven was voor mij net zo belangrijk als de "Band of Brothers" ervaring. Niet van meer maar van gelijke waarde.
In 1979 werd mijn steeds slechter wordende gehoor een probleem. In de klas kon ik met name de stemmen van vrouwelijke leerlingen niet meer goed horen en die situatie werd alsmaar slechter. De enige echte oplossing was stoppen met les geven wat ik deed. Ik ging vervroegd met pensioen.Het enige dat ik betreurde was dat ik niet getrouwd was en dat ik geen gezin had gesticht. Ik kwam er al snel achter dat het leven, hoewel ik al begin 60 was, vol verrassingen kon zijn.

Toen ik een vroegere student van mij bezocht die les gaf aan de universiteit van Costa Rica (1982) stelde hij me voor aan een knappe, intelligente jonge vrouw die ook nooit was getrouwd. Tegen alle gezonde verstand in werden we verliefd en trouwden we een jaar later.
Haar familie, mijn familie, haar vrienden (het leek wel iedereen en overal) waren tegen onze plannen en niet altijd even beleefd. Ze hadden het allemaal bij het verkeerde eind. Februari 2003 vierden Rose en ik (R) ons twintigjarige huwelijksfeest en we hebben een dochter, Kerry, waarop we apetrots zijn. Rosy is in het buitenland afgestudeerd en heeft een medische graad maar mag in de US geen praktijk uitoefenen. Ze koos ervoor om huisvrouw te zijn toen Kerry opgroeide maar studeert nu weer aan de universiteit van Colorado voor een diploma in de publieke gezondheidszorg. Als ze die heeft afgemaakt hoopt ze te worden ingeschreven voor een Masters degree programma op het zelfde gebied.
Het motto van ons gezin is: "Het is nooit te laat". In ons gezin doen Rosy en Kerry al het werk.
Ik probeer in vorm te blijven en het nog een of twee jaar vol te houden zodat ik meemaak dat mijn vrouw en onze dochter afstuderen.

Was getekend: Ed Tipper.

Ed Tipper (l) - Norman Neizke en Clancy Lyall (r) Emmy Awards 2002.

INDEX

I don not intend to infringe on any copyrights. I just want to promote Band of Brothers© and pay a tribute to everyone who was involved in giving back our freedom in WWII

If anyone has problems with the text or photos on this page please mail me