George Luz was en van de onderofficieren van Easy die in Toccoa als soldaat waren begonnen. De anderen waren: Lipton, Talbert, Martin, Perconte, Muck, Christenson, Randleman, Rader, Gordon, Toye, Guarnere, Carson, Boyle, Guth, Taylor, Malarkey.

In de tv serie kun je George vaak zien terwijl hij stemmen imiteert. Een van de eerste scenes daarover is het moment dat hij Cpt.Sobel voor de gek houdt. Tijdens een tocht door de velden liep easy compagnie zich op een gegeven moment vast tegen een hek van prikkeldraad. Sobel kreeg opdracht die draden door te knippen, naar hij dacht van Maj. Horton. Het was echter Luz die Horton imiteerde. De andere dag kwamen de boeren bij Col. Strayer klagen dat hun koeien waren uitgebroken. Sobel is er nooit achter gekomen wie hem voor de gek heeft gehouden.

In de nacht van D-day bevond Luz zich in het vliegtuig van Welsh. Hij was door anderen in het vliegtuig geholpen omdat hij, naast zijn normale uitrusting, ook nog een radio met accu's moest dragen. Omdat hij zou zwaar beladen was dacht hij dat hij nooit de deur kon bereiken als hij moest springen. Hij zat nl. op de 5e plaats in de groep (stick). Daarom ruilde hij van plaats met Roy Cobb. Door hevig afweergeschut werd Cobb geraakt. Hij was woest dat hij na 2 jaar intensieve opleiding niet kon springen. Nadat Luz zijn zogenaamde beenzak (met uitrusting) naar buiten had geschopt sprong hij de nacht in, samen met nog 13.400 amerikaanse jongens......

George was ook in de wijnkelder van Herman Goering in Berchtesgaden, samen met David Kenyon Webster en Patrick O.Keefe. Maar ze waren te laat om het beste eruit te halen. Andere leden van Easy waren hen voor geweest, waaron Nixon. Die hadden het beste eruit gehaald.

vertaling krantenartikel:

George Luz, die deze maand 73 wordt, vertelt dat hij net terugkwam uit een hangar waar enkele mensen een film volgden.
Toen hij terugging naar zijn tent scharrelden overal soldaten rond. "Ze waren bezig met houtskool hun gezichten zwart te maken", herinnert zich Luz -een parachutist van het 506e regiment van de 101ste Airborne Divisie.
"Ik vroeg mijn maat wat er aan de hand was en hij zei dat we vanavond zouden vertrekken".
Luz die toen 23 was, zegt dat hij zich weinig herinnert van gesprekken in het vliegtuig op weg van Engeland naar Normandië.
"Er werd geen woord gesproken toen we onderweg waren", vervolgt Luz.
"We waren jong, wisten niet waar we heengingen en wisten niet wat we konden verwachten."
Toen ze eindelijk arriveerden duurde het niet lang voordat de Duitsers hen op Utah Beach 'verwelkomden'.
"We konden de kogels het vliegtuig horen raken." zegt Luz. "Ik zat vrij dicht bij de uitgang dus kon ik het vuur van het afweergeschut op ons af zien komen. Het was zo dicht dat je er op kon lopen."

Toen Luz uiteindelijk sprong wist hij meteen dat er iets mis was. "Er was helemaal niemand bij me" zegt Luz terwijl hij uitlegt dat ze normaal gesproken dicht bij elkaar horen te zijn. "Normaal praat ik met mijn maten op weg naar beneden."
Toen Luz beneden kwam zocht hij naar andere mensen van zijn divisie maar er was niemand.
"Ik rende naar een heg om dekking te zoeken en toen keek ik pas op." zegt Luz, zich deze gebeurtenis als zijn meest akelige ervaring in Normandië te herinneren.
"Ik kon zien dat al mijn maten door spoorkogels werden geraakt terwijl ze nog aan het dalen waren."
Het duurde een uur voordat Luz een bekend gezicht tegenkwam en dat hij zich realiseerde dat de piloot van het vliegtuig een crusiale fout had gemaakt.
Ik zag het strand niet eerder dan de volgende morgen omdat we ongeveer 6 km. landinwaarts waren neergekomen.
De piloot vloog te laag en te snel." Luz is er duidelijk over dat zijn tijd bij de 101ste Airborne voor hem van onschatbare waarde is geweest, ondanks dat ruwweg 50 % van de soldaten is gesneuveld.
"Op de dag van vandaag voel ik dat ik vrienden heb gemaakt die met geen geld te koop zijn," zegt Luz oprecht.
"Een van de beste dingen die me zijn overkomen is dat ik bij de Airborne ben gegaan."

vertaling: Peter van de Wal

George overleed door een bedrijfsongeval. Hij werke, net als zijn schoonzoon Arthur Miller, de man van zijn dochter Lana, in het gevangeniswezen.

Arthur werd meteen op de hoogte gebracht en wist dat George op slag dood was.

Hij heeft zijn vrouw opgehaald en ze zijn naar het ziekenhuis gegaan.
Daar pas kwam Lana te weten dat haar vader was overleden.

Rechts: George met zijn vrouw Delvina.

In juni 2012 bezocht Lana met haar man en zoon CJ Europa bij gelegenheid van de onthulling van het mounument Leadership (Dick Winters) in Normandië.

Ze deed toen ook Eindhoven aan om de voetstappen van haar vader te volgen.

De foto linksboven werd gemaakt tijdens de bevrijding van Eindhoven.George Luz loopt voorop met een driepoot van een machinegeweer. Achter hem blijkt Babe Heffron te lopen.
De foto komt uit een boek over de geschiedenis van het Eindhovense Binnenziekenhuis en is daar vermoedelijk in de buurt gemaakt. Dat was destijds op de Vestdijk.

Rechtsboven vlnr: Silvia Staal - Arthur Miller - CJ Miller - Lana Luz - Miller - Peter van de Wal op het Stratumseind in Eindhoven waar de legertroepen in 1944 overheen trokken op weg naar Arnhem.(foto Steph Leenhouwers †)